Jaap Blonk (ur. 1953) - [Holandia; kompozytor, performer, poeta]

- studiował matematykę i muzykologię, studiów jednak nie ukończył. Pod koniec lat 70. zainteresował się grą na saksofonie i kompozycją. Kilka lat później zaczął realizować się w roli wokalisty, najpierw recytując poezję, później improwizując i komponując dla samego siebie. Przez niemal dwie dekady głos był jego podstawowym środkiem odkrywania i rozwijania nowych brzmień. Około 2000 r. zaczął sięgać po elektronikę, z początku korzystając z próbek własnego głosu, następnie rozszerzając pole na czystą syntezę dźwięku. W 2006 r. odnowił zainteresowanie matematyką, co doprowadziło do rozpoczęcia badań nad komponowaniem algorytmicznym na potrzeby muzyki, animacji i poezji. Jaap Blonk jako wokalista łączy w sobie wspaniałą prezencję sceniczną, niemal dziecięcą swobodę improwizacji i wyostrzone poczucie formy. Występował w licznych krajach Europy, a także w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Indonezji, Japonii, Afryce Południowej i Ameryce Łacińskiej. Zakres jego programów koncertowych znacznie poszerzył się z chwilą zastosowania elektroniki na żywo. Poza działalnością solową współpracował z licznymi artystami na polu muzyki współczesnej i improwizowanej. Wśród nich są: Maja Ratkje, Mats Gustafsson, Nicolas Collins, Joan La Barbara, The Ex, the Netherlands Wind Ensemble i the Ebony Band. Był premierowym wykonawcą kilku utworów niemieckiej kompozytorki, Caroli Bauckholt, w tym kompozycji na głos z orkiestrą. Donaueschinger Musiktage w 2002 r. zamówiły u niego utwór na głos solo. Kilkakrotnie Jaap Blonk współpracował także z twórcą grafiki komputerowej, Golanem Levinem. Napisał również kilka sztuk radiowych, a na potrzeby galerii tworzy także powiększone wersje swoich partytur. Założył i prowadził zespoły Splinks (jazz nowoczesny, 1983-1999) i BRAAXTAAL (avant-rock, 1987-2005). Obecnie kieruje własną wytwórnią Kontrans, jednocześnie  pozostając we współpracy z wydawnictwami Staalplaat, Basta i Victo.

 HYPERLINK "http://www.jaapblonk.com" www.jaapblonk.com

Dariusz Błaszczyk/ cókierek 

– reżyser (Tylko jedna noc, 2004; Niech żyje pogrzeb!!!, 2009) scenarzysta (wyróżniony w Cannes Dom wesołej starości, 2005; Żołnierzyk, 2007) oraz niezależny artysta wizualny (m. in. multimedialne projekty Polityka, 2000; Urban Forest, 2006; Bóg-Honor-Ojczyzna, 2007). Jako VJ i autor projekcji scenograficznych współpracuje z TR Warszawa oraz grupami: Smolik, Kwartludium, Sabri Brothers (Pakistan) i in.

dj lenar 

- ściśle związany z warszawską sceną niezależną i jazzową skupioną wokół cyklicznych spotkań Sofa, Galimadjaz, Djazzpora czy Bauagan. Gra w zespole Meritum. Wraz z DJ’em DFC prowadzi imprezę Deckonstrukcja, gdzie rozwija swoje umiejętności turntablistyczne. Sposobem jego poszukiwań artystycznych i zarazem ujściem energii twórczej są oprócz Deckonstrukcji intuitywne sety muzyki eksperymentalnej. Korzysta w nich z klasycznego zestawu didżejskiego, loopstacji, płyt winylowych oraz emocji wynikających ze scenicznego spotkania muzyków.

Reinhold Friedl (ur. 1964) - [Niemcy; kompozytor, pianista, improwizator]

- koncentruje się na grze bezpośrednio na strunach i obudowie fortepianu. Współpracuje z takimi muzykami, jak: Lee Ranaldo z Sonic Youth, Phill Niblock, Radu Malfatti czy Masami Akita (Merzbow). Jest założycielem słynnego zespołu Zeitkratzer (którego hasłem jest „różnicuj, poszukuj i baw się dobrze”), który wykonuje kompozycje tak różnych artystów, jak Zbigniew Karkowski, Terre Thaemlitz, Keiji Haino czy Lou Reed. Reinhold Friedl wykonuje także muzykę etniczną, „tanie imitacje” Arnolda Schönberga i wyrafinowane kompozycje Iannisa Xenakisa. Specjalizuje się w akustycznych opracowaniach muzyki elektronicznej (jak w przypadku słynnego Metal Machine Music Lou Reeda na sprzężenia gitarowe). 

 HYPERLINK "http://www.reinhold-friedl.de/" http://www.reinhold-friedl.de/

Malcolm Goldstein (ur. 1936) - [Kanada; skrzypce, kompozytor, improwizator]

- pozostający nieco na uboczu pełni jednak niezwykle ważną rolę w historii muzyki eksperymentalnej XX w. Jest jednym z czołowych przedstawicieli awangardy lat 60., kiedy jako młody kompozytor zajmował się improwizacją, tańcem i muzyką elektroniczną. Dziś znany jest ze swych rewolucyjnych technik grania na skrzypcach, które niejako na nowo definiują pojęcia intonacji, artykulacji i frazowania. Kompozycje graficzne, które przygotowuje, dalekie są od klasycznych obrazów z lat 60. W niezwykle precyzyjny sposób uzgadniają język instrumentalny wykonawców z fakturą i linearną formą improwizowanych „rezonansów”. Goldstein jest także teoretykiem pisującym m. in. do „Perspectives of New Music” oraz autorem książki Sounding the Full Circle, w której objaśnia metody swej pracy.  

 HYPERLINK "http://www.philmultic.com/artists/goldstein/" http://www.philmultic.com/artists/goldstein/

Szymon Kaczmarek 

- student Wydziału Reżyserii PWST w Krakowie, asystent Pawła Miśkiewicza przy inscenizacji Przedtem/Potem Rolanda Schimmelpfenniga oraz Krystiana Lupy przy spektaklu Factory 2. Przygotował m. in. Kuszenie cichej Weroniki Roberta Musila w Teatrze Nowym w Krakowie, @linka na podstawie blogu Mydziecisieci w Starym Teatrze w Krakowie (I nagroda na Międzynarodowym Festiwalu Blogów w austriackim Grazu) oraz performance teatralny Keret Kolektywu Harakiri Farmers.

Krzysztof Knittel (ur. 1947) - [Polska; kompozytor, performer]

- jako wykonawca swoich utworów (syntezator, sampler, laptop) występował w większości krajów europejskich, a także w Azji, Ameryce Północnej i Południowej. Pisze na orkiestrę, chóry, zespoły kameralne, komponuje dla baletu, teatru, filmu, tworzy instalacje dźwiękowe. Jest współtwórcą wielu grup muzyki improwizowanej, m. in.: Pociąg towarowy, CH&K&K, European Improvisation Orchestra, Kawalerowie błotni. Występował m. in. z takimi muzykami, jak: Marek Chołoniewski, Axel Dörner, Uli Fusseneger, Tim Hodgkinson, Pere Oliver Jørgens, John King, Włodzimierz Kiniorski, Martin Klapper, Jacek Kochan, Albert Markos, Laszlo Melis, Ernesto Molinari, David Moss, Victor Nubla, Uwe Oberg, Olga Pasiecznik, Adam Pierończyk, Andrey Smirnov, Tomasz Stańko, Raymond Strid, Birgit Ulher, Carlos Zingaro, Agata Zubel.

Od 2006 r. prowadzi stworzony przez siebie międzynarodowy festiwal muzyki improwizowanej „Ad libitum”. Wykłada na akademiach muzycznych w Łodzi i Krakowie.

Krakowska Orkiestra „Ad libitum” 

- tegoroczna orkiestra składa się z uczestników warsztatu muzyki współczesnej prowadzonego przez Krzysztofa Knittla na Akademii Muzycznej w Krakowie w roku akademickim 2008/2009. Jest to kontynuacja przedsięwzięcia edukacyjnego dla orkiestr szkolnych i uczelnianych (w 2006 r. udział w projekcie wzięła orkiestra symfoniczna Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie, w 2007 r. - Odyssey Orchestra z Krakowa, a w 2008 r. - orkiestra złożona z uczniów i absolwentów Państwowej Szkoły Muzycznej II st. im. J. Elsnera przy ul. Miodowej w Warszawie). Tegoroczna problematyka to sonorystyka instrumentalna a sonorystyka głosu (fonetyka), związki brzmieniowe i semantyczne muzyki i mowy, partytury tekstowe Karlheinza Stockhausena, techniki improwizacji według metody „conduction” Lawrence’a „Butcha” Morrisa. Wykonane zostaną wybrane utwory odnoszące się do tematu festiwalu oraz kompozycja zamówiona dla Krakowskiej Orkiestry „Ad libitum” u Tadeusza Wieleckiego.

Kwartludium  

- w składzie Dagna Sadkowska (skrzypce), Michał Górczyński (klarnety), Paweł Nowicki (instrumenty perkusyjne) i Piotr Nowicki (fortepian) powstał w 2002 r. Działalność kwartetu obejmuje zarówno tradycyjne wykonawstwo (szereg zamówień kompozytorskich, w tym utwory na hip-hopowego beatboxera i zespół), jak też improwizacje oraz projekty interdyscyplinarne. Debiutancka płyta Kwartludium (Dux, 2008) zawiera m. in. dźwiękowe interpretacje prac wizualnych młodych polskich artystów plastyków.

Mieczysław Litwiński - [Polska, kompozytor, śpiewak, multiinstrumentalista]

- mieszkał i tworzył także w Stanach Zjednoczonych i na Litwie, gdzie komponował muzykę dla teatru i zespołów tańca współczesnego. Równocześnie rozwijał swoją karierę solową. Prowadził własne zespoły (m.in. Litwinski Ensemble & Choir, orkiestrę kameralną złożoną z muzyków grających na klasycznych instrumentach zachodnich i wschodnich oraz chór śpiewaków kształconych przez samego kompozytora). W Polsce współpracuje m. in. z teatrami: „Węgajty”, „Gardzienice”, „Wierszalin” i Montownia, a także jest członkiem sekstetu kompozytorów polskich grających głównie muzykę free o nazwie Kawalerowie błotni. Tworzy własne spektakle (Missa Pagana, „misterium polne” - spektakl plenerowy wiejski) z własną muzyką i reżyserią.

Moscow Laptop Cyber Orchestra <CybOrk>

- moskiewska orkiestra CybOrk została stworzona w maju 2006 r. w Centrum Muzyki Elektroakustycznej im. Theremina przy Moskiewskim Państwowym Konserwatorium im. Piotra Czajkowskiego. Jest to otwarta grupa improwizatorów, w której skład wchodzą muzycy, artyści i programiści: Andrey Smirnov, Lubov Pchelkina, Viktor Chernenko, Dmitry Savinov, Dmitry Subochev, Oleg Makarov, Kurt Liedwart (aka Vlad Kudriavtsev), Alexander Kulagin, Alexey Petrov, Dmitry Baikov, Artem Rukovichkin, Alexander Zenko, Eugeny Kuzmin, a także liczni współpracownicy i okazjonalni partnerzy.

CybOrk jest potężnym zestawem odseparowanych przestrzennie stacji komputerowych połączonych w sieć bezprzewodową. Poszukuje najróżniejszych gatunków interakcji pomiędzy grającymi, algorytmami, sensorami, otoczeniem a odbiorcą. Mimo iż program CybOrk jest skomponowaną strukturą muzyczną, sedno estetyki bazuje na idei Cyber-Jamu - wolnej improwizacji opartej na poszukiwaniu wspólnie ustalonych algorytmów bez ograniczeń dźwiękowych, kompozycyjnych i stylistycznych. Istnieje jedynie punkt wyjścia, który wyzwala bez przerwy zmieniające się w czasie i miejscu struktury. Samogenerujące i samoorganizujące się dźwiękowe i wizualne faktury, zaplątywane i rozplątywane, wytrzepywane i odnawiane tworzą bogatą paletę efektów cięć, serii trzasków cyfrowych, intensywnych przesterowanych szumów, głębokich brzęczeń lub przeskakiwanych solowych wstawek. 

CyberJam Sessions mające miejsce w Centrum Theremina są otwarte dla wszystkich muzyków i artystów zainteresowanych wspólnym działaniem.

Anat Pick - [Izrael; performerka z kręgu poezji dźwiękowej]

- początkowo występowała jako pianistka, następnie wypracowała innowacyjny repertuar zorientowany na język na podstawie mieszanki fonetycznej języków Wschodu i Zachodu. Przez ostatnie dziesięć lat występowała w Izraelu, na Dalekim Wschodzie i w Europie. Współpracowała z rozmaitymi artystami, w szczególności muzykami różnych gałęzi tej sztuki, jak video-performance, taniec, słowo mówione i swobodna improwizacja. Pisała kompozycje słowne m. in. dla zespołów Musica Nova (2003, 2006) i Israel Contemporary Players (2008). Intensywnie zajmuje się wykonaniami poezji dadaistów i futurystów. W ubiegłym roku gościła w International Dada Archive Uniwersytetu Iowa, gdzie pracowała nad swoim drugim albumem poświęconym poezji dźwiękowej.

Keith Rowe (ur. 1940) - [Wielka Brytania; gitarzysta, improwizator]

- zafascynowany twórczością artystów plastyków takich, jak Jackson Pollock, Cy Twombly czy Michelangelo Caravaggio i Mark Rothko. Poświęca im swoje kolejne projekty muzyczne, próbując odnieść ich techniki oraz same dzieła do możliwości oferowanych przez muzykę najnowszą. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych nawiązań do prac malarskich jest stosowany przez niego sposób gry na gitarze (instrument spoczywający na stole wraz z różnymi urządzeniami elektronicznymi tworzy swego rodzaju system elektroakustyczny). Rowe traktuje ową instalację jako swoiste płótno malarskie, na którym dźwiękowo interpretuje obrazy Rothki, Pollocka czy swoje.

Od połowy lat 60. konsekwentnie porusza się po polu elektroakustycznej improwizacji, zyskując ostatnio status jej ojca chrzestnego. W wieku 25 lat, wraz z Eddie’m Prévostem i Lou Garym, założył legendarną dziś grupę AMM, która przez 25 lat istnienia niemal bezskutecznie promowała sposób improwizowania, który stał się popularny dopiero w ostatniej dekadzie, a obecnie zdecydowanie dominuje (nazywany bywa improwizacją elektroakustyczną lub w skrócie EAI). AMM zasłynęło m. in. ze współpracy z muzykami związanymi ze światem współczesnej kompozycji - już w 1966 r. dołączyła do niej niespełniona nadzieja brytyjskiej muzyki akademickiej, Cornelius Cardew, a po jego śmierci inna centralna postać muzyki współczesnej - John Tilbury. Kilka lat temu Rowe opuścił AMM, decydując się na współpracę przede wszystkim z młodymi przedstawicielami EAI (głównie z Wiednia, Berlina i Tokio). Powołał także do życia pod nazwą M.I.M.E.O orkiestrę muzyków improwizujących na instrumentach i urządzeniach elektronicznych (syntezatory analogowe i cyfrowe, samplery, laptopy).

Dagna Sadkowska (ur. 1975) - [Polska; skrzypaczka, kameralistka]

- jest absolwentką Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie skrzypiec prof. Krzysztofa Bąkowskiego. Ma na swoim koncie wiele wykonań i prawykonań utworów współczesnych kompozytorów zarówno polskich, jak i zagranicznych, m. in.: Magdaleny Długosz, Krzysztofa Knittla, Wojciecha Ziemowita Zycha, Aleksandry Gryki, Aleksandra Lasonia, Lawrence’a Mossa, Salvatore’a Sciarrina, Bernarda Cavany i Toshia Hosokawy. Od kilku lat działa aktywnie także na scenie muzyki improwizowanej. W ramach projektu plain.  music występowała m. in. z takimi artystami, jak: John Edwards, Le Quan Ninh, John Tilbury, Axel Dörner, Thomas Lehn i dj lenar. Jest współtwórczynią i członkiem zespołu muzyki współczesnej Kwartludium. W 2008 r. otrzymała stypendium w ramach programu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Młoda Polska”.

Valeri Scherstjanoi (ur. 1950) - [Rosja; twórca poezji dźwiękowej, autor słuchowisk radiowych, artysta słowa]

- studiował germanistykę i literaturę na Uniwersytecie Krasnodarskim. Od 1981 r. mieszka i pracuje w Berlinie, gdzie od 1997 r. publikuje w wydawnictwie Hybriden-Verlag. Scherstjanoi wielokrotnie występował na międzynarodowych festiwalach poezji dźwiękowej w Niemczech i innych krajach. Został wyróżniony nagrodami Hans-Erich-Nossack-Preis w 2003 r. oraz stypendium Kunst:raum Sylt Quelle w 2005 r.  Scherstjanoi odrzuca czyste improwizacje wokalne, które unikają jakiegokolwiek zapisu wierszy dźwiękowych, i próbuje zastąpić zapis metodami elektroakustycznymi. Stara się utrzymać dany koncept dźwiękowy w jego własnych granicach, zapisać go, a także nauczyć się na pamięć. Dla Scherstjanoja poezja dźwiękowa powinna pozostać poezją, połączeniem dźwięku i znaczenia.

 HYPERLINK "http://www.lautland.de" www.lautland.de

Andriej Smirnow (ur. 1956) [Rosja; kompozytor, badacz] 

- jest artystą interdyscyplinarnym - kompozytorem, niezależnym badaczem i twórcą nowych technik muzyki elektronicznej, autorem tekstów o nowej muzyce, kuratorem i pedagogiem. Jest założycielem, dyrektorem i profesorem nadzwyczajnym Centrum Muzyki Elektroakustycznej w Moskiewskim Państwowym Konserwatorium im. Piotra Czajkowskiego, gdzie uczy historii i estetyki muzyki elektroakustycznej, kompozycji, sound design'u oraz muzycznych technologii sensorycznych. Organizuje warsztaty i kursy mistrzowskie w Stanach Zjednoczonych, Europie i Rosji, uczestniczy w rozmaitych festiwalach i konferencjach. Jego archiwa, podobnie jak kolekcja oryginalnych instrumentów elektronicznych, były włączone do obszernych badań nad historią technologii muzycznych. Jest autorem interaktywnych instalacji i performance’ów. Komponuje również muzykę dla teatru, teatru radiowego i zespołów tańca współczesnego.

Gary Smith - [Wielka Brytania; gitarzysta]

- wywodzi się z kręgu muzyki rockowej. Nagrał ok. 30 albumów z takimi muzykami, jak: John Stevens, Rhys Chatham, Shoji Hano, Bill Fay, Bernhard Günter, Masayoshi Urabe czy  grupą Aufgehoben. 

http://www.garysmith.org/

John Tilbury (ur. 1936) - [Wielka Brytania; pianista, improwizator]

- studiował fortepian w Royal College of Music u Arthura Alexandra i Jamesa Gibba, a dzięki stypendium polskiego rządu kształcił się w Warszawie u Zbigniewa Drzewieckiego i Zygmunta Krauzego. W 1968 r. wygrał  The International Gaudeamus Interpreters Competition w Holandii i od tej pory skoncentrował się na wykonywaniu współczesnej muzyki eksperymentalnej i awangardowej. Od 1980 r. jest członkiem formacji AMM (wraz z Eddie’m Prévostem i Keithem Rowem). Współpracował z elektroniczną grupą M.I.M.E.O., a rezultatem tego spotkania jest szeroko ceniona płyta The Hands of Caravaggio.

Brytyjski pianista uznawany jest za najważniejszego interpretatora muzyki Mortona Feldmana (interpretacje dzieł Feldmana zebrane zostały w czteropłytowym wydawnictwie All Piano), a także Corneliusa Cardew (Tilbury przygotował i wydał w 2008 r. biografię tego twórcy pt. Cornelius Cardew – A life unfinished) i Johna Cage'a. Współpracował z takimi współczesnymi kompozytorami, jak: David Bedford, Howard Skempton, Dave Smith, Michael Parsons, John White, Christian Wolff czy Terry Riley.

John Tilbury jest również znany z ostrej krytyki USA za politykę ekspansjonizmu. Uważając się za współodpowiedzialnego za brak oporu dla amerykańskiej propagandy, zrezygnował z występów na terenie USA. Swą krytykę opublikował na łamach magazynu „Wire”, wszczynając w ten sposób publiczną dyskusję na temat relacji twórców kultury wobec polityki. 

Endi Wielecki (ur. 1991)

- slamer. Uczeń  liceum. Uczestnik slamów, turniejów jednego wiersza, zwycięzca jednego z nich zorganizowanego w ramach akcji Noc Poetów. Publikuje na łamach literackich magazynów Wakat i Lampa. Mieszka w Warszawie. Wielbiciel Ellen Page oraz słowa „mistrz”.

Tadeusz Wielecki (ur. 1954) 

- studiował kompozycję u Włodzimierza Kotońskiego oraz grę na kontrabasie. W 1986 r. otrzymał stypendium Witolda Lutosławskiego, dzięki któremu w latach 1986-87 kontynuował studia kompozytorskie u Isanga Yuna w Berlinie Zachodnim i Klausa Hubera we Fryburgu Bryzgowijskim. Koncertował w wielu krajach Europy, w Azji i Stanach Zjednoczonych. Uprawia również muzykę improwizowaną. Zajmuje się propagowaniem muzyki współczesnej i edukacją artystyczną. W Polskim Radiu prowadził cykle autorskich audycji dla dzieci i młodzieży poświęcone nowej muzyce: Przeboje muzyki współczesnej, Coś z niczego i Dźwiękowdzięki. Współpracował z poznańskim Ośrodkiem Sztuki Dziecka i stołecznym Centrum Kultury „Okopowa”. W 1992 r. przewodniczył Komitetowi Artystycznemu Światowych Dni Muzyki organizowanego w Warszawie w ramach działalności Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej. W 2004 r. został zaproszony jako wykładowca na Międzynarodowe Wakacyjne Kursy Nowej Muzyki w Darmstadt. Otrzymywał zamówienia kompozytorskie od licznych instytucji i zespołów, takich jak: De Ereprijs, Polskie Radio, Filharmonia Poznańska,  Międzynarodowe Wakacyjne Kursy Nowej Muzyki w Darmstadt, festiwal Klangspuren w Schwaz (Austria) i Klangforum Wien. W 2008 r. na prywatne zamówienie Elżbiety Chojnackiej napisał solowy utwór klawesynowy pt. Drżenie strun. Na początku 2009 r. w Hiroszimie miało miejsce światowe prawykonanie jego Concerto for Piano and Orchestra skomponowanego na zamówienie Hiroshima Symphony Association. Wydarzenie to transmitowały publiczna japońska telewizja i radio NHK. Tam odbył się również koncert kompozytorski Wieleckiego w ramach cyklu Happy New Ear poświęconego muzyce współczesnej.

Tadeusz Wielecki od 1999 r. pełni funkcję dyrektora Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”.