BARRE PHILLIPS

Barre PHILLIPS przez ostatnie 30 lat był znany jako jeden z głównych prekursorów improwizowanej muzyki free. Jego nagranie Journal Violone (Opus Pierwsze, Londyn, 1968) jest pierwszym solowym albumem free-jazzowym na kontrabasie w historii jazzu. Od tego czasu kontunuuje ten sposób gry. Współpracował także jako kompozytor w dziedzinach tańca współczesnego, filmu oraz sztuk graficznych.

Barre Phillips urodził się w San Francisco w 1934 roku. Jest koncertującym muzykiem, improwizatorem i kompozytorem. W wieku 13 lat rozpoczął grę na kontrabasie. Przeprowadział się do Nowego Jorku w 1962 roku. Tam poznał Frederick’a Zimmermann’a, u którego kontynuował naukę. W latach 60-tych scena free-jazzowa oraz muzyki współczesnej rozkwitała. W 1964 roku Barre pojawił się jako solista w New York Philharmonic a także pierwszy raz pojechał do Europy jako członek George Russell Sextet. W 1967 roku podczas pobytu w Londynie na trasie koncertowej z Jimmy Giuffre Trio, dostał propozycję zagrania roli we francuskim filmie, zagrania trasy z Marion Brown Trio oraz skomponowania muzyki dla teatru w Aix-en-Provence, we Francji. Od tego momentu nie powrócił do Stanów. W 1972 roku Barre Phillips osiadł na południu Francji.

Zarówno jako kompozytor jak i koncertujący muzyk Barre przez lata obracał się w obszarze filmu, baletu i teatru. Skomponował muzykę do kilkudziesięciu filmów (Robert Kramer, Jacques Rivette, William Friedkin, Marcel Camus), muzykę do spektakli baletowych (Carolyn Carlson, Dominique Petit, Yette Resal, Artefacte, Julyen Hamilton) oraz muzykę do wielu współczesnych przedstawień teatralnych. Regularnie otrzymywał zamówienia na nowe utwory od koncertujących muzyków, festiwali i producentów radiowych. Równolegle z tymi doświadczeniami Barre Phillips kontynuował swoją działalność koncertową i nagraniową. W sumie wziął udział w nagraniu 175 płyt, z czego 50 pod swoim własnym nazwiskiem. Jego solowe nagranie Journal Violone [Opus Pierwsze, 1968] jest pierwszym jazzowym solowym nagraniem basu improwizowanej muzyki free jakie kiedykolwiek zostało wydane. Barre jest nadal rozchwytywany w Europie, Północnej Ameryce oraz w Japonii jako solista i improwizator. Jego doświadczenie sceniczne obejmuje szeroki zakres stylów muzycznych od Coleman’a Hawkins’a przez Cecil’a Taylor’a do Interactive Electronic Music. Jego współpraca w latach 70-tych z John’em Surman’em i Stu Martin’em, THE TRIO, miała wpływ na wielu młodych muzyków. Pośród wielu liczących się artystów, z którymi Barre Phillips koncertował znajdują się: Coleman Hawkins, Eric Dolphy, Archie Shepp, Chick Corea, Benny Golson, George Russell, Lee Konitz, Charlie Mariano, Michel Portal, Albert Mangelsdorff, Martial Solal, Jimmy Giuffre, Paul Bley, Don Ellis, Joachim Kuhn, Evan Parker, Derek Bailey, Ornette Coleman, Joëlle Léandre, Cecil Taylor, Keiji Haino, Kazue Sawai, Malcolm Goldstein i wielu innych.

Podczas pobytu w Nowym Jorku grał w Big Bandach: Maynard’a Ferguson’a, Louis’a Belsen’a oraz jako solista z N.Y. Philharmonic pod batutą Bernstein’a. Akompaniował wokalistom – Glorii Lynn, Sheili Jordan, Jeanne Lee, Bobby’iemu McFerrinowi, Jay’owi Clayton’owi, Colette Magny.

Barre Phillips jest także aktywnym nauczycielem. Od 1976 roku prowadził regularnie warsztaty z kontrabasu, muzyki improwizowanej oraz muzyki do tańca współczesnego w Europie, Ameryce i Japonii.