Emancypacja niskich częstotliwości.
W tradycyjnym modelu tworzenia i wykonywania muzyki niskobrzmiące instrumenty najczęściej sprowadzane były do funkcji akompaniamentu. Były niezbędne, ale i niedoceniane, co znakomicie uchwycił w słynnym monodramie „Kontrabasista” Patrick Süskind. Emancypacja takich instrumentów jak kontrabas, tuba czy klarnet basowy zaczęła się już kilkadziesiąt lat temu – ale nadal nie jest to proces zakończony. Wciąż są one instrumentami z wielkim potencjałem i nieodkrytymi możliwościami, a jednocześnie należą do najbardziej widowiskowych dla publiczności.
Dolne częstotliwości odbiera się bowiem nie tylko zmysłem słuchu, ale całym ciałem słuchającego – czego również doświadczymy podczas tej edycji festiwalu. Co ważne, niskie tony generowane są współcześnie nie tylko przez znane od wieków instrumenty, lecz także przez urządzenia elektroniczne.
Peter Jacquemyn
Kontrabasista i artysta wizualny, dla którego instrument jest przedłużeniem ciała. W jego grze niskie częstotliwości to nie tło, lecz materia - gęsta, fizyczna, namacalna.
Podczas festiwalu poprowadzi cykl warsztatów z Grupą Warsztatową Ad Libitum, wystąpi z formacją The Art Ensemble of Brussels w niedzielnym finale i dołączy do realizacji „Low Sounds" (1978) Krzysztofa Knittla.
LINE-UP 2026
Peter Jacquemyn
Dziś jeden z najważniejszych europejskich kontrabasistów, zaczynał jako gitarzysta basowy na belgijskiej scenie punkowej. Improwizacją zainteresował się jeszcze w latach 80. za sprawą giganta kontrabasu, Petera Kowalda, którego tradycję kontynuuje. Od 1984 roku członek belgijskiego kolektywu WIM (Werkgroep Improviserende Muzikanten), występował z takimi muzykami jak Fred Van Hove, Evan Parker, Ernst Reijseger, Barre Phillips, Paul Rutherford, Tony Oxley, Phil Minton, Agustí Fernández. Znakomicie opanował również mongolską technikę śpiewu gardłowego, jest artystą wszechstronnym – rysuje, tworzy instalacje dźwiękowe, rzeźby. Ekspresyjny, atletyczny styl Jacquemyna sprawia, że jego występy często zamieniają się w rodzaj performansu.
The Art Ensemble of Brussels
kolektyw improwizatorów i wyjątkowych osobowości, badających relacje sztuk performatywnych, wizualnych z noise’em, sound artem i muzyką współczesną.
Mark Dresser
amerykański kontrabasista, kompozytor i pedagog, jeden z najśmielszych innowatorów współczesnej muzyki improwizowanej. Przez lata współtworzył kluczowe formacje, m.in. kwartet Anthony'ego Braxtona czy Arcado String Trio, występował i nagrywał z Johnem Zornem, Timem Berne'em, Rayem Andersonem, Dave'em Douglasem czy Henrym Threadgillem. Najważniejsze innowacje muzyczne wypracował w twórczości solowej, modyfikując konstrukcję kontrabasu i eksperymentując z jego amplifikacją, preparacjami i technikami rozszerzonymi.
Mats Gustafsson
szwedzki saksofonista i kompozytor, jedna z kluczowych postaci europejskiej sceny free improv i free jazzu. Gra głównie na saksofonie barytonowym. Współtwórca tria The Thing, lider głośnej Fire! Orchestra, nagrywał z Peterem Brötzmannem, Kenem Vandermarkiem czy Sonic Youth.
Delphine Joussein
francuska flecistka, kompozytorka i improwizatorka związana ze sceną freejazzową i noise’ową. Łączy flet z elektroniką, głosem i rockową energią. Z Matsem Gustafssonem współpracowała również w ramach Fire! Orchestra
MicroTub
(Robin Hayward, Peder Simonsen, Martin Taxt), jedyne trio tubistów skupiające się na mikrotonalności zarówno w muzyce improwizowanej, jak i komponowanej. Założony w 2010 roku zespół występował na prestiżowych festiwalach, takich jak Ultima w Oslo,
Sonic Acts w Amsterdamie, CTM i MaerzMusik w Berlinie, Wien Modern. Członkowie zespołu są bardzo aktywni na światowej scenie
muzyki eksperymentalnej. Hayward współpracował z takimi legendami, jak Eliane Radigue, Alvin Lucier i Christian Wolff, Taxt występował z Verdensteateret, Tetuzi Akiyama i Toshimaru Nakumura, a Simonsen – z Jo David Meyer Lysne i Bendikiem Giske.
Rage Thormbones
eksperymentalne duo Mattie Barbier i Westona Olenckiego, wykształconych w dziedzinie klasycznego puzonu, od 2014 roku wspólnie rozwijających nowatorską estetykę brzmienia, głównie o niskich częstotliwościach. Nadają mosiężnym instrumentom nową funkcję: nie jako głosów wirtuozowskich, lecz jako „żywych kompresorów powietrza”, wypełniających przestrzeń ciężkimi, organicznymi masami dźwięku.
Zdzisław Piernik
legenda polski tubista-wirtuoz, pionier wykonawstwa muzyki współczesnej na tubie oraz twórca unikalnych technik brzmieniowych. Jest uznawany za jednego z najważniejszych i najbardziej innowacyjnych solistów w historii tego instrumentu. Pisali dla niego Penderecki, Kilar, Schaeffer. Artysta chętnie wkracza również na pole muzyki eksperymentalnej, improwizowanej i perfomansu.
Nuria Andorrà
perkusistka, kompozytorka i improwizatorka, porusza się w świecie improwizacji, kierując się interdyscyplinarnymi zainteresowaniami i nieustannym poszukiwaniem własnego języka. Współpracowała m.in. z Carlesem Santosem, Héctorem Parrą i BCN216. Jest dyrektorką artystyczną festiwalu MontMusic, a także programu kulturalnego Centrum Kultury Can Balmes. Obecnie wykłada improwizację w Katalońskiej Akademii Muzycznej (ESMUC) i prowadzi warsztaty w całej Europie. Uważana za jedną z najlepszych improwizatorek na scenie europejskiej, w 2021 roku otrzymała nagrodę Alícia Katalońskiej Akademii Muzycznej.
Aleksandra Chciuk
związana z Łodzią artystka wizualna i dźwiękowa, improwizatorka oraz autorka performansów i rzeźb dźwiękowych, a także eksperymentalnych filmów. Współtworzy zespół Węże Kobro oraz eksperymentalny, transdyscyplinarny Kolektyw Pełnia. Od 2019 prowadzi Pracownię Audiosfery na Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. W improwizacji najczęściej posługuje się fortepianem preparowanym, małymi instrumentami i obiektami, a także głosem i rzeźbami dźwiękowymi.
Réplica
Duet improwizacji, który tworzą Birgit Ulher i Felipe Araya. Birgit Ulher to trębaczka i artystka dźwiękowa związana od lat z Hamburgiem. Początkowo była artystką wizualną, z czasem wypracowała własny język poszerzonych technik instrumentalnych łączących trąbkę, elektronikę i np. sygnały radiowe. Ważna postać niemieckiej sceny muzyki improwizowanej, występowała w różnych składach, m.in. z grającym na cajón i perkusionaliach Felipe Arayą. Araya, jest pochodzącym z Chile perkusistą i artystą dźwiękowym, który rozwija rozszerzone techniki gry na cajón, a także eksploruje brzmienia różnych obiektów i przedmiotów codziennego użytku.
Wszystko Nisko
skoncentrowany na niskich częstotliwościach kwartet założony w 2025 roku przez Paulinę Owczarek, Tomasza Gadeckiego (saksofony barytonowe), Marcina Bożka i Ernesta Ogórka (gitary basowe). Paulina Owczarek jest założycielką Krakow Improvisers Orchestra, z Tomaszem Gadeckim współtworzy duet Sambar. Tomasz Gadecki zyskał uznanie, występując solo i w duecie Olbrzym i Kurdupel (z Marcinem Bożkiem), a także w większych formacjach jak Popsysze, Contemporary Noise Sextet czy Lonker See. Marcin Bożek współpracuje także z Marie Takahashi (Sadoil), Mikołajem Trzaską i Kenem Vandermarkiem. Prowadzi Gdynia Improvisers Orchestra. Ernest Ogórek jest kontrabasistą, gitarzystą basowym oraz autorem obiektów i instalacji dźwiękowych, a także autorem muzyki do spektakli teatralnych, audiobooków i słuchowisk.
Czarnoziem + Jan Pillaert
(Dawid Dąbrowski – syntezator modularny, Michał Giżycki – klarnet basowy, saksofony). Korzystając z możliwości szerokiego spektrum gatunkowego – od eksperymentalnej elektroniki, muzyki improwizowanej, echa free jazzu, po współczesną muzykę elektroakustyczną, duet kreuje własny niezależny język narracyjny: od bezruchu, sonorystycznego minimalizmu, poprzez gęste magmowe drony, enigmatyczne linie melodyczne do dzikiego noise'u i ekstatycznego free.
JAN PILLAERT – belgijski tubista, puzonista i performer związany ze sceną muzyki improwizowanej i eksperymentalnej, członek The Art Ensemble Of Brussels.
