Emancypacja niskich częstotliwości.
W tradycyjnym modelu tworzenia i wykonywania muzyki niskobrzmiące instrumenty najczęściej sprowadzane były do funkcji akompaniamentu. Były niezbędne, ale i niedoceniane, co znakomicie uchwycił w słynnym monodramie „Kontrabasista” Patrick Süskind. Emancypacja takich instrumentów jak kontrabas, tuba czy klarnet basowy zaczęła się już kilkadziesiąt lat temu – ale nadal nie jest to proces zakończony. Wciąż są one instrumentami z wielkim potencjałem i nieodkrytymi możliwościami, a jednocześnie należą do najbardziej widowiskowych dla publiczności.
Dolne częstotliwości odbiera się bowiem nie tylko zmysłem słuchu, ale całym ciałem słuchającego – czego również doświadczymy podczas tej edycji festiwalu. Co ważne, niskie tony generowane są współcześnie nie tylko przez znane od wieków instrumenty, lecz także przez urządzenia elektroniczne.
Na wszystkie koncerty wstęp wolny.
Peter Jacquemyn
Kontrabasista i artysta wizualny, dla którego instrument jest przedłużeniem ciała. W jego grze niskie częstotliwości to nie tło, lecz materia - gęsta, fizyczna, namacalna.
Podczas festiwalu poprowadzi cykl warsztatów z Grupą Warsztatową Ad Libitum, wystąpi z formacją The Art Ensemble of Brussels w niedzielnym finale i dołączy do realizacji „Low Sounds" (1978) Krzysztofa Knittla.
LINE-UP 2026
Peter Jacquemyn
Dziś jeden z najważniejszych europejskich kontrabasistów, zaczynał jako gitarzysta basowy na belgijskiej scenie punkowej. Improwizacją zainteresował się jeszcze w latach 80. za sprawą giganta kontrabasu, Petera Kowalda, którego tradycję kontynuuje. Od 1984 roku członek belgijskiego kolektywu WIM (Werkgroep Improviserende Muzikanten), występował z takimi muzykami jak Fred Van Hove, Evan Parker, Ernst Reijseger, Barre Phillips, Paul Rutherford, Tony Oxley, Phil Minton, Agustí Fernández. Znakomicie opanował również mongolską technikę śpiewu gardłowego, jest artystą wszechstronnym – rysuje, tworzy instalacje dźwiękowe, rzeźby. Ekspresyjny, atletyczny styl Jacquemyna sprawia, że jego występy często zamieniają się w rodzaj performansu.
The Art Ensemble of Brussels
kolektyw improwizatorów i wyjątkowych osobowości, badających relacje sztuk performatywnych, wizualnych z noise’em, sound artem i muzyką współczesną.
Mark Dresser
amerykański kontrabasista, kompozytor i pedagog, jeden z najśmielszych innowatorów współczesnej muzyki improwizowanej. Przez lata współtworzył kluczowe formacje, m.in. kwartet Anthony'ego Braxtona czy Arcado String Trio, występował i nagrywał z Johnem Zornem, Timem Berne'em, Rayem Andersonem, Dave'em Douglasem czy Henrym Threadgillem. Najważniejsze innowacje muzyczne wypracował w twórczości solowej, modyfikując konstrukcję kontrabasu i eksperymentując z jego amplifikacją, preparacjami i technikami rozszerzonymi.
Mats Gustafsson
szwedzki saksofonista i kompozytor, jedna z kluczowych postaci europejskiej sceny free improv i free jazzu. Gra głównie na saksofonie barytonowym. Współtwórca tria The Thing, lider głośnej Fire! Orchestra, nagrywał z Peterem Brötzmannem, Kenem Vandermarkiem czy Sonic Youth.
Delphine Joussein
francuska flecistka, kompozytorka i improwizatorka związana ze sceną freejazzową i noise’ową. Łączy flet z elektroniką, głosem i rockową energią. Z Matsem Gustafssonem współpracowała również w ramach Fire! Orchestra
MicroTub
(Robin Hayward, Peder Simonsen, Martin Taxt), jedyne trio tubistów skupiające się na mikrotonalności zarówno w muzyce improwizowanej, jak i komponowanej. Założony w 2010 roku zespół występował na prestiżowych festiwalach, takich jak Ultima w Oslo,
Sonic Acts w Amsterdamie, CTM i MaerzMusik w Berlinie, Wien Modern. Członkowie zespołu są bardzo aktywni na światowej scenie
muzyki eksperymentalnej. Hayward współpracował z takimi legendami, jak Eliane Radigue, Alvin Lucier i Christian Wolff, Taxt występował z Verdensteateret, Tetuzi Akiyama i Toshimaru Nakumura, a Simonsen – z Jo David Meyer Lysne i Bendikiem Giske.
Rage Thormbones
eksperymentalne duo Mattie Barbier i Westona Olenckiego, wykształconych w dziedzinie klasycznego puzonu, od 2014 roku wspólnie rozwijających nowatorską estetykę brzmienia, głównie o niskich częstotliwościach. Nadają mosiężnym instrumentom nową funkcję: nie jako głosów wirtuozowskich, lecz jako „żywych kompresorów powietrza”, wypełniających przestrzeń ciężkimi, organicznymi masami dźwięku.
Zdzisław Piernik
legenda polski tubista-wirtuoz, pionier wykonawstwa muzyki współczesnej na tubie oraz twórca unikalnych technik brzmieniowych. Jest uznawany za jednego z najważniejszych i najbardziej innowacyjnych solistów w historii tego instrumentu. Pisali dla niego Penderecki, Kilar, Schaeffer. Artysta chętnie wkracza również na pole muzyki eksperymentalnej, improwizowanej i perfomansu.
Nuria Andorrà
perkusistka, kompozytorka i improwizatorka, porusza się w świecie improwizacji, kierując się interdyscyplinarnymi zainteresowaniami i nieustannym poszukiwaniem własnego języka. Współpracowała m.in. z Carlesem Santosem, Héctorem Parrą i BCN216. Jest dyrektorką artystyczną festiwalu MontMusic, a także programu kulturalnego Centrum Kultury Can Balmes. Obecnie wykłada improwizację w Katalońskiej Akademii Muzycznej (ESMUC) i prowadzi warsztaty w całej Europie. Uważana za jedną z najlepszych improwizatorek na scenie europejskiej, w 2021 roku otrzymała nagrodę Alícia Katalońskiej Akademii Muzycznej.
Aleksandra Chciuk
związana z Łodzią artystka wizualna i dźwiękowa, improwizatorka oraz autorka performansów i rzeźb dźwiękowych, a także eksperymentalnych filmów. Współtworzy zespół Węże Kobro oraz eksperymentalny, transdyscyplinarny Kolektyw Pełnia. Od 2019 prowadzi Pracownię Audiosfery na Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. W improwizacji najczęściej posługuje się fortepianem preparowanym, małymi instrumentami i obiektami, a także głosem i rzeźbami dźwiękowymi.
Réplica
Duet improwizacji, który tworzą Birgit Ulher i Felipe Araya. Birgit Ulher to trębaczka i artystka dźwiękowa związana od lat z Hamburgiem. Początkowo była artystką wizualną, z czasem wypracowała własny język poszerzonych technik instrumentalnych łączących trąbkę, elektronikę i np. sygnały radiowe. Ważna postać niemieckiej sceny muzyki improwizowanej, występowała w różnych składach, m.in. z grającym na cajón i perkusionaliach Felipe Arayą. Araya, jest pochodzącym z Chile perkusistą i artystą dźwiękowym, który rozwija rozszerzone techniki gry na cajón, a także eksploruje brzmienia różnych obiektów i przedmiotów codziennego użytku.
Wszystko Nisko
skoncentrowany na niskich częstotliwościach kwartet założony w 2025 roku przez Paulinę Owczarek, Tomasza Gadeckiego (saksofony barytonowe), Marcina Bożka i Ernesta Ogórka (gitary basowe). Paulina Owczarek jest założycielką Krakow Improvisers Orchestra, z Tomaszem Gadeckim współtworzy duet Sambar. Tomasz Gadecki zyskał uznanie, występując solo i w duecie Olbrzym i Kurdupel (z Marcinem Bożkiem), a także w większych formacjach jak Popsysze, Contemporary Noise Sextet czy Lonker See. Marcin Bożek współpracuje także z Marie Takahashi (Sadoil), Mikołajem Trzaską i Kenem Vandermarkiem. Prowadzi Gdynia Improvisers Orchestra. Ernest Ogórek jest kontrabasistą, gitarzystą basowym oraz autorem obiektów i instalacji dźwiękowych, a także autorem muzyki do spektakli teatralnych, audiobooków i słuchowisk.
Czarnoziem + Lázara Rosell Albea
Dawid Dąbrowski – syntezator modularny, Michał Giżycki – klarnet basowy, saksofony). Korzystając z możliwości szerokiego spektrum gatunkowego – od eksperymentalnej elektroniki, muzyki improwizowanej, echa free jazzu, po współczesną muzykę elektroakustyczną, duet kreuje własny niezależny język narracyjny: od bezruchu, sonorystycznego minimalizmu, poprzez gęste magmowe drony, enigmatyczne linie melodyczne do dzikiego noise'u i ekstatycznego free.
Lázara Rosell Albea - multidyscyplinarna artystka dźwięku pochodzenia kubańsko-belgijskiego, także członkini The Art Ensemble of Brussels
